VELUWE CHALLENGE

Honderdvijftig kilometer. In hartje winter. Dwars door de Veluwe; dat betekent dat je tevens tegen de klok fietst. Het bos mag je immers niet in als de zon onder is - of voordat ie op komt. Dat betekent dat je grofweg acht uur hebt voor de Spieren voor Spieren Veluwe Challenge. Om je extra moraal te geven is het niet alleen een uitdaging voor jezelf, maar tevens voor het goede doel. Want wat is er nu mooier dan kinderen te kunnen helpen? Als we Stijn van Lohuizen - onze routebouwer - vragen naar wat deze uitdaging zo zwaar maakt is hij duidelijk: “Niet alleen de lengte, maar ook het feit dat deze challenge in januari is maakt het zwaar. Tel daarbij op dat gravel meer concentratie vergt dan wegwielrennen, en je begrijpt waarom dit een serieuze uitdaging is - en een goed doel om tot januari door te blijven trainen.”

Goed, die honderdvijftig kilometer dus. Niet zomaar honderdvijftig kilometer; het zijn de mooiste van de Veluwe, als je het ons vraagt. Knisperend gravel, meer hoogtemeters dan je denkt, en continu door de prachtige natuur. Heidevelden, naaldbossen, en genoeg wild om te zien: herten, everzwijnen, en met wat geluk zie je zelfs de wolf. Wij starten in het groene Apeldoorn, maar het mooie van deze challenge is dat je overal op de route mag starten.

Een zekerheidje op de Veluwe zijn de Schotse hooglanders. Er zijn weinig dieren zo zen als deze rode reuzen, en bij het bekende Deelerwoud zijn ze altijd wel te zien. Een van de bekendste gravelstroken in Nederland duikt al na een kilometer of zestien op, waarbij de passage langs de dode bomen - gekscherend worden ze al het gravelmonument genoemd - iconisch blijft. Als je een beetje doorrijdt duurt het niet lang voor je bij Planken Wambuis bent. Via een razendsnel champagnegravel fietspad doorkruis je heide, bos, en zand. Na dik veertig kilometer passeer je midden in dit gebied De Mossel, waar je op donderdag tot en met zondag je energie- of caffeïnevoorraad kan bijvullen. Wij rijden snel door, want die honderdvijftig kilometer zijn nog ver.

De route bestaat natuurlijk niet voor honderd procent uit gravel. Hoewel meer dan de helft onverhard is zitten er ook pareltjes tussen de verharde wegen, zoals het Dabbelosepad. Vanuit Hoenderloo draaien we het bos weer in, waar dit betonnen fietspad zich als een achtbaan door de bomen heen slingert. Een heerlijk stuk waar we het tempo graag opvoeren, om vervolgens de benen weer rust te geven wanneer we de zandverstuiving over rijden. Genieten van de prachtige natuur hoort net zo goed bij deze uitdaging als doorrijden. Iets verderop loont het om even naar rechts te kijken: daar ligt de imposante Sfinx van de Veluwe: vanaf dit fietspad heb je misschien wel het mooiste zicht op Radio Kootwijk, en hoe die zich nestelt middenin de heide.

Het duurt niet lang voordat het befaamde Kroondomein zich aandient. In de herfst nog het jachtterrein van Willie, in januari weer vrij spel voor de gravelaars. Vanaf hier fiets je vrijwel continu langs hoogtepunten, om te beginnen met de Hofweg. Kaarsrecht, alsof de weg langs een liniaal is uitgetekend, rijden we de heide over. Als we het bos zien merken we dat het zwaarder wordt; de brede gravelweg is hier stiekem vals plat, en hoe dieper je het bos in rijdt hoe meer je stijgt. Steil is het hier nooit, en het perfecte gravel zorgt ervoor dat het altijd goed bolt, zelfs op regenachtige dagen.

Kwelgeesten en koms

Dat geldt voor vrijwel alle gravelpaden die we vanaf hier doorkruisen. De mix van champagnegravel, snel lopende double tracks en een continu glooiend profiel zorgt ervoor dat de tweede helft nog steeds puur genieten is; hoe zwaar je benen ook aanvoelen. Als we het Stijn vragen is het absolute hoogtepunt hier de Paalweg: “De rollende heuvels, de groene baan in het midden van de double track, het open stuk midden in het bos: het heeft wat speciaals. Helemaal omdat deze weg niet het hele jaar door te rijden is en ik hier de KOM heb, haha!”

De KOM op deze strook laten wij voor wat het is, want met nog dertig kilometer te gaan kunnen we alle energie goed gebruiken. De Paalweg brengt ons terug bij de Hoge Duvel, een heuvel die niet voor niets deze onheilspellende naam draagt. Volgens een oude Veluwse sage woont er hier een kwelgeest, genaamd Ossaert. Vroeger een plaag voor de omgeving, totdat een monnik hem verbande naar de Hoge Duvel. Volgens het verhaal merk je hier nog steeds dat het extra zwaar fietsen is, alsof Ossaert op je bagagedrager zit. Waar of niet: wij grijpen elk excuus aan om het maar niet aan onze vermoeide benen te wijten, en we zijn blij als de weg weer omlaag loopt. Na tientallen kilometers vol bos en heide rijden we onderaan de afdaling opeens een landelijk gebied in. De weilanden bieden een verfrissend perspectief, maar ook hier blijven we grotendeels over gravel rollen.

Apeldoorn binnen rijden doen we vervolgens koninklijk - hoe kan het ook anders na het Kroondomein. We rijden langs Paleis het Loo en gaan nog een keer écht omhoog langs de Koningin Julianatoren, om vervolgens via Berg en Bos en het Orderbos de laatste gravelstroken op te draaien. En dan is het voorbij. Geen gravel meer, de wielen stoppen met draaien. Honderdvijftig kilometer op een koude januaridag: durf jij de uitdaging aan?

Voor zo'n 20.000 kinderen in Nederland betekent opgroeien niet sterker worden, maar steeds meer afscheid nemen. Lopen, spelen, tandenpoetsen, slikken en zelfstandig ademhalen: wat voor de meeste leeftijdsgenoten normaal is, is voor deze kinderen pure topsport. Lenn is één van hen. Iedere dag weer staat hij opgesteld in een oneerlijke wedstrijd. Een wedstrijd waarin hij steeds een beetje meer van zichzelf verliest. Zijn tegenstander? Eén van de 600 spierziekten. Maar kinderen zoals Lenn horen niet te verliezen. Precies daarom komt Spieren voor Spieren samen met heel veel anderen in beweging.

Onze missie: alle spierziekten bij kinderen verslaan. Niet ooit, maar zo snel mogelijk. Want stilstand betekent voor kinderen zoals Lenn achteruitgang. Het geld dat wij ophalen investeren we daarom in onze drie Spieren voor Spieren-kinderspiercentra in Leiden, Nijmegen en Utrecht. Daar werken we aan snellere diagnoses en nieuwe behandelingen, zorg die het verschil maakt en doorbraken die levens veranderen.

Ook buiten het ziekenhuis zetten we stappen. Zo ontwikkelen we aangepaste sport- en beweegprogramma's als onderdeel van het medisch behandelplan of op de sportclub. Die kunnen achteruitgang door spierziekten vertragen en geven deze kinderen mogelijk weer een eerlijke kans om gewoon mee te doen. Want naast de beste zorg is meedoen in het leven minstens zo belangrijk.

Toch valt er nog zoveel te winnen in onze strijd. Help jij mee om de overwinning over de streep te trekken?