Van 20 tot en met 27 september 2026 vindt het WK wielrennen plaats in het Canadese Montréal. Op zondag 20 september staan de tijdritten op het programma. Een week later volgen op zaterdag 26 september de vrouwenwedstrijd en op zondag 27 september de mannenwedstrijd. Het WK-parcours in Montréal ziet er op papier al stevig uit. Maar cijfers vertellen niet het hele verhaal. Hoe voelt het parcours eigenlijk als je er zelf op zit?
We zouden het parcours graag verkennen, maar even snel naar Canada zit er helaas niet in. Gelukkig biedt MyWhoosh uitkomst. Via het platform verkenden we het WK-parcours virtueel en ontdekten we hoe zwaar de verschillende beklimmingen aanvoelen.
Wat is MyWhoosh?
MyWhoosh is een virtueel platform waar je een fietstrainer aan kunt koppelen, vergelijkbaar met het bekendere Zwift. Je kunt virtueel fietsen op allerlei nagemaakte plaatsen, waaronder België, Australië, Frankrijk, Zwitserland, Colombia, AlUla, Saoedi-Arabië en De Verenigde Arabische Emiraten. Die laatste twee landen verklappen meteen waar MyWhoosh zijn oorsprong vindt: het wordt ontwikkeld in Abu Dhabi.
Sinds 2024 wordt er ieder jaar een virtueel wereldkampioenschap gehouden op het platform: het officiële UCI WK e-sports. Zo is het platform gekoppeld aan het WK Wielrennen en kan het platform parcoursen uit de echte wereld ook virtueel beschikbaar maken.
Het parcours van het WK Wielrennen
De wegwedstrijden van de vrouwen en mannen beginnen in het Canadese Brossard. Daar wordt een lus afgewerkt om vervolgens op een circuit van 13,4 kilometer terecht te komen. De vrouwenwedstrijd gaat over 180,4 kilometer en telt 2.570 hoogtemeters. Zij leggen het finalecircuit acht keer af. De mannen rijden 273,7 kilometer, met in totaal 3.803 hoogtemeters en twaalf passages over het finalecircuit.
In MyWhoosh is het finalecircuit beschikbaar om virtueel te fietsen. Dus maakte Ruben van FuturumShop een account aan en sprong op de fiets.
De virtuele rit
De virtuele rit begint meteen stevig. Na slechts een paar honderd meter komt de Voie Camillien-Houde in beeld. Deze klim is 2,3 kilometer lang en stijgt gemiddeld met 6,2 procent. Geen percentage waarbij ik direct naar je lichtste verzet grijp, maar wel lang genoeg om serieus druk op de benen te voelen wanneer het tempo hoog ligt. Een groot deel van de klim ligt namelijk dichterbij de 9 procent dan de 6,2. En in het begin van de klim zie ik het percentage in MyWhoosh zelfs even de 13 procent aantikken.
Mijn benen kunnen even bijkomen in de afdaling, maar snel daarna volgt de Côte de la Polytechnique. Die is een stuk korter, maar op deze klim zitten passages van meer dan 11 procent. Het verschil met de vorige langere, gelijkmatige klim is groot. Waar ik op Camillien-Houde nog een ritme kon zoeken, zorgen de steilere stroken ervoor dat mijn vermogen plotseling flink omhoog moet. Dus even uit het zadel, versnelling terug en door.
Daarna volgt Avenue Pagnuelo, een kort klimmetje van 480 meter met 8% gemiddeld. De finish ligt op Avenue du Parc, op een oplopende strook die de organisatie omschrijft als een “uphill false flat”. Hij start inderdaad vrij steil, waardoor de snelheid laag komt te liggen, maar vlakt richting de finish af.
Hoe voelt 269 hoogtemeters per ronde?
Op papier klinkt 269 meter hoogteverschil over 13,4 kilometer misschien niet extreem. Tot ik het rondje zelf rijd. De virtuele versie laat vooral goed zien dat de hoogtemeters niet in één lange klim zitten. Het parcours bestaat uit verschillende inspanningen die elkaar opvolgen. Ik kreeg korte momenten om te herstellen, maar daarna begint het opnieuw. Maar de renners in het peloton wat plekken verliezen op de klim, moeten ze die goedmaken naar beneden. De mindere klimmers hebben dus nooit rust op dit parcours. Zeker als ze dit rondje acht of twaalf keer moeten doen, is dat slopend.
Conclusie
Natuurlijk is mijn virtuele rit niet te vergelijken met een WK-wedstrijd. Geen 180+ kilometer koers in de benen. Geen nervositeit in het peloton. Geen demarrages met 60 kilometer per uur. Geen wind, regen of publiek langs de kant. Maar de virtuele route geeft wel een interessante indruk van de structuur van het parcours.
De combinatie van Camillien-Houde, de steile Côte de la Polytechnique en de oplopende finish zorgt ervoor dat het Mont-Royal-circuit nergens echt vrijblijvend wordt. En omdat de mannen en vrouwen dit rondje twaalf of acht keer afwerken, wordt een relatief korte klim uiteindelijk een enorme factor in de wedstrijd.
Voorbeschouwing en favorieten WK wielrennen
Afgelopen zondag 13 september reed het WorldTour-peloton de GP Montréal over een bijna identiek terrein aan het WK. Daar ging de sprint tussen Paul Seixas en Isaac del Toro, rasklimmers dus. De vraag is na onze virtuele verkenning dan ook of renners als Mathieu van der Poel, Wout van Aert of een Lotte Kopecky dit parcours kunnen overleven.
De vele bochten in het parcours zullen zorgen dat het peloton op een lint zit. Het is daarmee belangrijk om steeds voorin te zitten. Renners die zich goed positioneren maken dus extra kans. Maar vooral renners die op de klimmen net wat minder afzien dan de rest. Als je het ons (met een enigszins gekleurde bril) vraagt, zijn de topfavorieten Demi Vollering en Remco Evenepoel.
Zelf rijden
Wil je zelf voelen wat de WK-renners straks voelen? De officiële Mont-Royal-route is via MyWhoosh virtueel te rijden op de indoortrainer. Zet je ventilator aan, vul je bidon en probeer het maar eens een paar rondjes vol te houden. Zo kijk je met net wat meer interesse naar de wedstrijden, omdat je het parcours zelf hebt ervaren. Op zaterdag 26 september kun je de wedstrijd voor vrouwen volgen vanaf 15.00 uur, zondag 27 september volgt de wedstrijd voor mannen, ook om 15.00 uur.
