FuturumShop.nl gebruikt cookies voor een betere winkelervaring. Deze melding niet meer tonen.
Voor 23:59 uur besteld, morgen GRATIS bezorgd!
Voor 23:59 uur besteld, morgen GRATIS bezorgd!
FuturumShop - Sport is our passion
FuturumBlog | Het verloren WK Ploegentijdrit
 

Het verloren WK Ploegentijdrit

26 oktober 2016, door: Anouska Koster

Ik pakte mijn fiets en draaide hiermee in de rondte, zette deze in de richting welke deze uit moest. “Verdorie!” riep ik. Er ging van alles door me heen. Shit, gevallen, medaillekansen weg, voorbereiding weg, alles voor niets, iedereen, het hele team… zo snel als ik kon wilde ik weer op die fiets stappen. Rechterbeen omhoog over het zadel, maar halverwege bleef ik hangen. Sem, onze mekanieker, die ondertussen aan was komen hollen met een reservefiets, pakte mijn zadel vast om mij verder te helpen. Maar plots verdween alle kracht uit het been waar ik nog op stond. Ik zakte er doorheen en viel prompt achterover.

“Rustig?!” dacht ik. Ik heb toch geen tijd om rustig te doen? Ik moet opschieten! Ik moet die fiets toch weer op!”

Wat er precies gebeurd was wist ik niet, maar wat ik wel wist was dat ik zo snel mogelijk weer die fiets op moest. Ik probeerde weer op te staan, maar mijn benen waar ik anders zo op kon vertrouwen, begaven het en lieten mij in de steek. Schokkend met mijn fiets in de handen zwalkte ik naar achteren en voordat ik voor de tweede keer weer achterover zou tuimelen ving Sem me nog half op. “Rustig Anouska, rustig!” was hetgeen ik te horen kreeg. Ik probeerde weer te staan. “Ik ben zo moe,” zei ik. Even later gevolgd door “Ik moet opschieten!” Koos, onze ploegleider, was er net bij gekomen en vroeg hoe het ging en zei ook dat ik rustig moest doen. Ik bleef in mijn eigen wereldje doormalen. “Rustig?!” dacht ik. Ik heb toch geen tijd om rustig te doen? Ik moet opschieten! Ik moet die fiets toch weer op!” Er ging zoveel door me heen. Op dat moment wist ik, het is verloren. De tijdrit is verloren. De medaillekansen voor ons allemaal zijn weg en ook een topklassering konden we wel vergeten. Tegelijkertijd mocht het niet zo zijn. Tegen beter weten in moest ik toch zo snel mogelijk weer die fiets op en probeerde ik andere gedachten te verdringen.

Ploegentijdrit

Qatar, Doha. Zondag 9 oktober. De laatste wedstrijd van het seizoen, de laatste wedstrijd met Rabobank-Liv, de afsluiting: het WK Ploegentijdrit. Met de hele ploeg hadden we uitgekeken naar deze dag. Voor mij persoonlijk was het mijn eerste WK ploegentijdrit dat ik ging rijden en dat vond ik heel bijzonder. In deze lastige discipline, waar ik lange tijd toch wel wat angst voor had, heb ik me dit jaar echt ontwikkeld. Daardoor kreeg ik er ook meer plezier en vertrouwen in. In de laatste dagen voor het WK in Qatar verliep de voorbereiding helaas niet helemaal vlekkeloos. Drie dagen voor het WK ging ik tijdens de training namelijk onderuit doordat ik bij een onoplettend moment een kattenoog raakte en met mijn handen los van het stuur kwam en dus viel. Naast de gebruikelijke schaafwonden was mijn hand behoorlijk dik en dat was waarschijnlijk het grootste probleem. Ik had drie dagen de tijd om goed te herstellen en elke dag ging het wat beter. Zolang ik mijn stuur aardig goed kon vastpakken, moest het lukken. En toen was het op zondag 9 oktober zover! De dag van het WK ploegentijdrit. Voordat we om 12.00 uur op de tijdritfiets vertrokken ging ik nog even langs verzorger John. Hij keek mijn wonden goed na en zorgde voor een nieuw verbandje waar dat nodig was. Op de tijdritfiets was het 45 minuten naar de start toe. Bij de start aangekomen hadden we nog zo’n anderhalf uur voordat we moesten starten. Onze starttijd stond immers op 14.22.30. Elk team had een eigen box toegewezen gekregen en hier konden we ons rustig klaarmaken. Toen ik mijn tijdritpak had aangetrokken, knipte John de mouwen eraf. Vanwege mijn gezwollen hand – en omdat ik onder andere met beide armen in het verband zat – kon ik op deze manier in ieder geval mezelf in m’n pak hijsen. Na een korte sessie op de Tacx hadden we nog 10 minuten over om ons startklaar te maken voor de tijdrit. Ik was nerveus. Helm op, communicatieapparaatje wegstoppen in het pak, pak dicht, nog een slok drinken en op naar de start! Gespannen stonden we vervolgens te wachten op het startpodium voor onze 40 kilometer lange rit. Toen het startsein was geklonken, trok Anna de ploeg op gang. Ik zat in de tweede positie en trok direct door. De eerste veertien kilometer van het parcours was vrij technisch met veel bochten, waaronder twee U-bochten. Daarna draaiden we de snelweg op. Hoewel we op dit stuk weg de ruimte hadden en het rechttoe rechtaan ging, verliep het niet zo soepel in de ploeg. Na 25 kilometer raakten we de eerste renster met Moniek kwijt en even moest ook Kasia lossen. Dat was iets minder goed nieuws, want toen waren we nog maar met vier voor de laatste dikke tien kilometer, tegelijkertijd ook het aantal waarmee je moet finishen. Ik probeerde mijn beurten op kop nog goed te doen, maar kwam ook helemaal stuk te zitten. Het was doorbijten, doorbikkelen, afzien en nog meer afzien. Vooral Rox en Anna waren nog sterk en hielden het tempo er goed in. En toen kwam die ene rotonde. Ik zat in laatste positie en stuurde een beetje meer naar rechts. Dacht ik. Maar ik stuurde veel te ver naar rechts waardoor ik de stoep en het hek raakte en over de kop ging. In een split second waren we uit de race.

“Anna zei: “Het is maar een spelletje. Je bent een ervaring rijker en hebt na je val de finish gelukkig nog gehaald. Er komen wel weer meer wedstrijden aan.””

Toen ik eenmaal kon blijven staan probeerde ik mijn fiets weer op te klimmen. Koos vroeg nog: “Gaat het lukken?” Ik luisterde maar half en weet niet of ik nog antwoord gaf. Het belangrijkste was dat ik weer op mijn benen kon staan, dan moest ik die fiets ook weer op kunnen. Maar toen eenmaal op de fiets dacht ik: “En nu? Zo hard als ik kan naar die finish? Alles is weg. Het is al verloren! Die val heeft veel te veel tijd gekost. Nee, het kan niet zo zijn. Het is niet waar! Dit is niet gebeurd.” Ik fietste rond in een nachtmerrie. De valpartij van twee jaar geleden bij Rabobank-Liv tijdens het WK Ploegentijdrit in Ponferrada spookte ook door mijn hoofd. Nu zou het team opnieuw door een valpartij een topklassering mislopen. En dat kwam dit keer door mij! Die laatste vijf kilometer naar de finish waren verschrikkelijk. Ik fietste daar maar, alleen over het parcours met alleen de ploegleidersauto achter me. Koos, die 10 min geleden nog fanatiek door het oortje tetterde, was nu akelig stil. De wedstrijd was in één klap gedaan. Ik wilde nog maar één ding, zo snel mogelijk naar de finish. Ik besefte me toen pas dat er echt totaal geen mensen langs het parcours stonden. En ik was blij, nu ook. De weg naar de finish leek een eeuwigheid te duren. Toen ik eindelijk door de laatste bocht kwam en daarna de finish passeerde kon ik niet veel denken. De finishpassage deed me pijn. We hadden hier met z’n allen moegestreden over de finish moeten komen, vechtend voor elke seconde.

Ik zag mijn ploeggenootjes zitten en fietste weifelend naar hun toe. Ze vingen mij heel goed op, al wist ik mezelf geen houding te geven. Ik voelde mij enorm schuldig. Maar ze zeiden dat ik dat niet moest doen. Anna zei: “Het is maar een spelletje. Je bent een ervaring rijker en hebt na je val de finish gelukkig nog gehaald. Er komen wel weer meer wedstrijden aan.” Dat was fijn om te horen, maar van binnen voelde ik die pijn. Ik voelde bloed op mijn gezicht, maar aan fysieke pijn wilde ik niet denken. Ik dacht aan mijn team, dat sterke en mooie team. We hadden samen al mooie resultaten geboekt, maar dit keer kregen we te maken met de keerzijde. Je wint samen. En je verliest samen.

 

Misschien iets voor jou?

 

Afbeeldingen

wk ploegentijdrit
wk ploegentijdrit
wk ploegentijdrit
 

Blogs uitgelicht

De Nieuwe 2017 Mountainbikes van Cube

Elk najaar worden weer nieuwe modellen gepresenteerd van elk fiets merk, zo ook van Cube. De nieuwste mountainbikes staan inmiddels op onze site en ook de racefietsen komen snel online. Wat zijn de nieuwe features van 2017 en welke mountainbike past het beste bij jou rijstijl.

Verder lezen ➝

Blog top 3

Derailleurs afstellen doe je zo

Om de schakelprestaties van je derailleurs zo goed mogelijk te laten verlopen wil je natuurlijk ook weten hoe dit werkt en hoe je ervoor kunt zorgen dat alles (weer) soepeltjes loopt. In dit blog leg ik je graag uit hoe, wat en waarom!

Verder lezen ➝

Welke fietsband past op welke velg?

De maataanduidingen van fietsbanden en velgen worden nog wel eens door elkaar gehaald. Om enige duidelijkheid te geven over welke band op welke velg past, zal ik u in dit blog vertellen over de beschikbare velgen en bijbehorende bandmaten.

Verder lezen ➝

Schijfremmen, zo werkt het!

Graag wil ik je wat meer laten weten over het hoe, wat en waarom van schijfremmen. Zodat je in de toekomst toch wat makkelijker de bomen door het bos kunt zien. En zo dus makkelijker een keuze kunt maken welk type schijfremmen je kunt aanschaffen.

Verder lezen ➝